Krijgsgevangen

Nederlandse militairen in Duitse krijgsgevangenschap 1940-1945

Oorlogskind

Haarlem, 12 Mei 1940

Eerste Pinksterdag ben ik geboren, dit was tevens moederdag.

Mijn vader ging de dokter halen maar die kwam niet, omdat zijn vrouw ook zwanger was en het al spertijd was. Op zoek naar een andere dokter werd hij opgepakt en gevangen gezet.

Dat hij riep op zoek te zijn naar een dokter voor zijn zwangere vrouw had geen invloed. Hij moest tot de volgende dag blijven en werd toen losgelaten . Het was oorlogstijd.

Onderwijl ging mijn moeder op de muur bonken om de buren te waarschuwen en na uren van roepen en bonken kwam de buurvrouw. Zij sloeg een raampje in en zag dat de baby er al bijna was.

Aan de overkant van de straat was de MTS, de school waar Nederlandse officieren in zaten te wachten op de ontwikkelingen van de oorlog. (JvH: de KMA wordt in de meidagen verplaatst van Breda naar Haarlem en de cadetten en leraren die niet zijn gemobiliseerd gaan mee. Na de capitulatie verhuist de KMA weer terug naar Breda maar wordt gesloten in juli 1940 i.v.m. het opheffen van de Nederlandse krijgsmacht).

Buurvrouw heeft daar een legerarts gehaald en hij heeft verder geholpen met de geboorte.

Ik werd aangenomen als  petekind van de KMA  met de doopnaam Enrica. Mijn  volledige naam is Antonia, Maria, Enrica van Deursen.

De soldaten/officieren noemden mij Enny. Na de oorlog werd ik weer Tonia genoemd naar mijn grootmoeder.

Tijdens de oorlog zijn er verschillende pakketjes gekomen en toen ik 4 werd ontvingen wij een pop met een oranje jurkje aan. Ik vermoed dat op de een of andere manier  geld verzameld werd.

Een foto van Enrica (Enny) waar om gevraagd wordt in bovenstaande brief:

Mij is altijd verteld dat ik naar de kerk door mijn grootmoeder Tonia gedragen werd en in de straat stonden de officieren/ soldaten en salueerden.

( Weet niet of dit echt zo is……..verhalen worden vaak mooier gemaakt en/of vervagen ).

Een aantal jaren terug was ik met vriendinnen in Breda en we stonden aan de poort van de KMA. Ik vertelde aan de wacht dat ik petekind ben van de KMA.

Hoe kon ik in de gegevens kijken of er nog iets vermeld stond? De wacht zei me, dat er veel petekinderen zijn en dat het niet achterhaald kon worden.

Ik was dan ook het officiële document kwijt.

De oorlog zijn wij goed doorgekomen. Mijn vader was aardappelhandelaar en voorzag de ziekenhuizen, weeshuizen enz van voedsel.

Kinderen uit de straat kwamen te eten, waarvan er een nu voor mijn 100jarige moeder boodschappen doet omdat ze leuk vind om wat terug te kunnen doen.

Dit is een wat warrig  verhaal wat aan de postkaarten vast zit.

Een wonderlijke aanvulling >>

Een paar maanden geleden zit ik als 73 jarige vrouw ergens  koffie te drinken met vriendinnen uit mijn geboorte buurt en het gesprek komt op de vroegere dokter die wij als kind allemaal hadden.

“Weet je nog die dokter met die horrelvoet ?” , zegt de ene.

Mij ging een lampje branden, want dat was de dokter die niet wilde komen omdat zn vrouw zwanger was.  Mijn vader had in zijn woede geroepen : “Ik mag lije dat je kind ook een horrelvoet krijgt !”.

Ik vroeg mijn vriendin onmiddellijk of de dokter vroeger ook een kind had met horrelvoet.

Ja dat klopt, alleen zat hij niet bij ons op school, dus ik heb het nooit geweten.

Arme jongen !

 

Met vriendelijke groet van Enny